En hier zit ik dan weer. Met mezelf. Met mijn boeken. Een kleine twee uurtjes plezier gehad, ff de frisse buitenlucht opgesnoven (hoewel dat moeilijk gaat met verstopte neus) en eens snel kris kras de winkelstraat doorgehost. De lange wachttijden aan de kassas zorgden ervoor dat ik enkel een nieuw t-shirtje heb, eentje voor mijn mondeling examen dan nog wel van woensdag.
Stand van zaken op mijn kot: De buurvrouw van links naast me zingt weer. Ik kan er niet tegen. Word er compleet gek van. Ze kan nog wel redelijk zingen, maar in examentijd heb ik geen zin om daar naar te luisteren. En als ik om 23u in mijn bed lig, al helemaal niet. Het is een raar kind, die buurvrouw. Ik heb ze dan nog niet gezien, maar ik vind ze toch wel vreemd. In hemelsnaam… dagen aan een stuk zingen (dikwijls nog in het Spaans ook), en een msn die op maximum volume staat waardoor ik elke keer opnieuw hoor of ze een nieuw bericht heeft. Populair is ze bij momenten wel, dat geef ik toe. Maar vervelend is het ook.
De buurjongen van rechts naast me, die houdt dan weer van vrouwelijk gezelschap. Al heel de week word ik elke avond geconfronteerd met “giggles”, zo van die meisjes die giechelend dat het niet meer natuurlijk overkomt! Waarschijnlijk zijn het van die trutjes, die zichzelf interessant vinden omdat ze bij een jongen (een échte dan nog!) op dezelfde kamer zitten! Jeetje, spuugziek word ik er van.
Maar aan de andere kant… Tussen hen in zit ik. En ik…. ik zit hier 3 weken alleen. Drie volledige weken op mezelf aangewezen. Geen Chaudfontaine meer die nog een rondje zwemt in zijn visbokaal en me vriendelijk goeiedag lacht. Geen mensjes meer om eens binnen te springen tussen de lessen door of na schooltijd. Niemand is hier en ik voel me verdomd heel erg alleen! De buren hebben het misschien wel leuker terwijl ik hier boven mijn boeken hang. Op kamer 222 is het enkel studeren dat telt op dit moment, niks anders. Klinkt behoorlijk zielig, niet?
Pff, misschien moet ik toch eens kloppen bij de buurvrouw. Al is het maar om te vragen wat stiller te worden. Dan zie ik tenminste een levende ziel. De enigen die ik in deze hele week gezien hebben (buiten mijn klas op examendagen) zijn mijn ouders en vandaag mijn ‘kleine’ broertje.
Ik geef het toe. Ik mis thuis! Het is een golf van eenzaamheid die me telkens overspoelt als ik hen heb gezien. Als ze door de gang lopen, op weg naar de auto, op weg naar huis (THUIS!), dan besef ik weer dat ik hier word achtergelaten. Het is als een uncontrollable anger, maar dan met een beetje verdriet. Ik verstop die 5 traantjes niet, toch niemand die ze ziet.
Maar ik ben niet altijd eenzaam en een beetje depri! Zoals vanmiddag. Kon ik een ondeugend lachje niet inhouden na het lezen van een andere blog. Het is te zeggen, de reacties die op die bepaalde entrie zijn gevolgd, hebben me doen lachen vandaag. Het was zo’n klein beetje stekjes geven en toch zo’n beetje lief. Een klein beetje ondeugend en heerlijk positief. Er bestaan heerlijke mensen in de wereld!
Nou, hiermee wil ik afsluiten voor nu.
Een vrolijk moment en ik ruil het voor geen cent!
Heel veel groetjes,
Janax
