Studeren zit me niet echt in het bloed, vrees ik. De concentratie is weer weg vandaag. Ik sukkel voort op een wandeltempo waar zelfs schildpadjes me zouden kunnen voorbijsteken. Het is zondagnamiddag en het kruipt me in mijn kleren. Ik staar naar buiten naar het lege witte huis met de tuin waar het gras bijna zo hoog staat als ik groot ben. Het huis is oud, maar heeft iets. Het straalt iets uit en ik geef toe, ik zou er onmiddelijk willen wonen. Mits wat renovaties welteverstaan, maar toch… ik zou er wel elke dag willen wakker worden. Ik stel me voor hoe het huis er vanbinnen uit ziet en hoe ik het er zou laten uitzien. Ik zou van de grondverdieping (of hoe noem je dat nou weer?) één open ruimte maken waarin de woonkamer, de keuken en een bureau zich bevindt. Een open keuken die uitkijkt op de tuin en een woonkamer met zachte zetels waar ik kan inploffen als ik ’s avonds thuis zou komen van een drukke werkdag. Ik stel me een warme woning voor. Helemaal in een donkere houten vloerbedekking, zo eentje die je in dansscholen terugvindt. En warme kleuren op de muren. Zo donkergeel of paars of rood. Alles heel erg rustig, alles heel erg ‘zen’. Ik stel me in het midden van de ruimte een trap voor. Een wenteltrap, die naar het eerste en tweede verdieping doorloopt. Zo eentje waar je kan kiezen waar je stopt en afstapt. Geen ijzeren trap, bah nee, dat zou  niet passen bij de vloeren en muren van beneden.

Op de eerste verdieping zou je dan slaapkamers vinden, die al in net even warme kleuren zouden zijn getoverd. Met zo’n muskietennet rond het bed (hoe heet dat romantische woord daar nou voor?) en veel kussens, heel veel kussens. Zelfs de badkamer zou gezellig zijn en niet zo’n ruimte die je een koud gevoel geeft door zijn witte tegeltjes, witte kastjes en witte alles. Neen, zelfs de badkamer zou warm zijn. Zo ideaal om na een drukke dag helemaal tot rust te komen. Een ruimte waar het perfect past om kaarsjes en wierook te branden. Een bad vol heerlijk ruikend badschuim en een heerlijk ceedeetje op de achtergrond. Zalig droom ik weg…

Op de bovenste verdieping hou ik waarschijnlijk een plaatsje voor alle rommel die ik door de jaren heen zal verzameld hebben, maar geen afstand kan van nemen, want zo ben ik nu eenmaal. Ik laat niet graag dingen (mensen) los.

De tuin zou een oase van bloemen zijn. Wat gras om kids in te laten rondhossen en ravotten en een plaatsje voor 2 bomen waar ik dan een heerlijke hangmat ophang voor al wie zin heeft om een zonnig dutje te doen of wil schommelen. In de tuin die ik nu zie, staat ook een bankje. Het is wit en voor zover ik het kan zien staan tussen het hoge gras, lijkt het nog ok. Dat wil ik ook. Een bankje. Zo eentje uit Notting Hill, waar dan een heerlijk romantisch tekstje is in gebijteld. Van of voor iemand die ik dolgraag zal zien en die bij me wil wonen in mijn oude, warme huis. Liefhebbers mogen altijd van zich laten horen! Een foto van het huis plaats ik hier later nog eens. Tekeningen van mijn gedachten over hoe het er zou uitzien moest het mijn huis zijn ook.

Nu moet ik terug naar de realiteit. Morgen staat die er weer met een A4-blaadje waar alles van afhangt. Ondertussen weet ik ook al wat ik volgend jaar wil doen en dat motiveert me ook wel om mezelf door dit eerste jaar te hijsen. Wat dacht u van tv-journalistiek met als keuzevak ‘film, muziek en theater’? Zal me goed staan, denk ik. Maar eerst dit. Het moet lukken, ik moet me  nu echt gaan concentreren als ik niet teveel nachtarbeid wil hebben. Brand u een kaarsje voor mij?

Heel veel groetjes,
Janax