Ik zit vol stoornissen. En ik snap het niet. Hoe een mens in elkaar zit. Of beter gezegd: hoe ik in elkaar zit. Ik had nooit gedacht dat ik mezelf zo kwetsbaar kon voelen bij iemand. En op hetzelfde moment ook zo sterk. Zo heerlijk jezelf zijn, je luie kantje, je ‘laat-mij-gerust-maar-geef-mij-aub-toch-een-knuffel-kantje’, je zagende kantje, je dromerig kantje en je vrolijke kantje, kortom, alle kantjes van jezelf laten zien aan één persoon. Eigenlijk is dat een merkwaardig fenomeen. Iets dat eigenlijk niet onder woorden valt te brengen (en waar ik als koppig kind toch weer een poging voor onderneem nu).

Ik had nooit gedacht dat ik zooo verliefd kon worden, iemand zo graag  kon zien. En dat ik zoveel zou overhebben voor iemand. Het ergste is misschien nog dat ik nooit dacht dat iemand mij zo graag kon zien. Het gevoel krijgen dat je iemands wereld bent, is het mooiste gevoel dat je kan overkomen denk ik zo. Elk moment en elk gestolen kusje blijft je bij. En wat ik niet onthoud, onthoud hij. Samen vormen we een heel verhaal. Een sprookje.

Ik weet niet als ik in sprookjes mag geloven. Ik zou het wel graag willen, maar stiekem (in zo’n heeeeeel klein vezeltje in mijn lichaam) weet ik dat het niet kan. Sprookjes horen enkel thuis in Disneyland en de boeken van de gebroeders Grimm. Ik weet dat sprookjes vertelseltjes zijn die het leven mooier voorstellen dan het is. Ik weet dat moeilijke momenten zich altijd voordoen, bij eender wie. Maar ik weet ook dat ze te overwinnen vallen (en dat is dan weer een sprookjes-achtige gedachte). De wereld is niet gemaakt om gemakzuchtig te zijn en te denken dat alles rozegeur en maneschijn is. De wereld is hard en wreed. Gemeen. Maar in zijn armen voel ik me veilig. Denk ik dat ik de wereld aankan en dat ik iemand gevonden heb die me steunt in mijn (gekke) plannen en ambities. Iemand die mijn dromen wil delen. Ik heb iemand gevonden die een schattig glimlachje werpt als ik weer eens afkom met een of andere mening over een of ander feit. Een mening die ik ten stelligste vast hou, tot hij me in zijn armen neemt en toont dat ik misschien toch niet helemaal gelijk heb. Maar meestal lekker wel . Ik hoop dat ik hem ooit kan opvouwen. In mijn broekzak steken. Overal mee naar toe nemen.  Om hem zo nooit meer kwijt te raken. En als ik hem eventjes helemaal beu ben lekker in de kast verstop. Opgevouwen, zodat er niet veel lawaai meer uitkomt. Tot ik uitgeraasd ben en hem weer ontvouw tot het lieve ventje dat hij is.

Ik denk dat ik stiekem na al die tijd nog altijd een klein beetje veel van hem hou…

Vele slaapzacht-groetjes,

Janax