Toen ik vanmorgen opstond was het nog pikdonker. Het was 4.15 uur en ik moest zo nodig nog een cursus Nederlands blokken. De gordijnen bleven dicht terwijl ik mij op mijn stoel en achter mijn bureau schikte tot ongeveer 7.30 uur.

Tijd om de krant te halen. Terwijl ik door de gang naar de traphal loop zie ik door het raam een glasheldere maan. Verscholen achter gitzwarte contouren van bomen, maar toch ook duidelijk zichtbaar door de enorme lichtbron die ze gaf. Ik vond het een mooi gezicht. Heb geprobeerd er een foto van te nemen, maar gsm’s zijn niet uitermate geschikt om natuurfenomenen vast te leggen op de gevoelige plaat. Enkel in mijn breinseltjes dus het beeld van de maan. De Volle Maan.

Maanlicht is mooi. Deze morgen toch. Als het elke nacht zo fel zou schijnen als deze morgen, zouden nachten veel minder eng zijn. Zouden ze iets romantisch hebben. De maan zorgt voor een sfeertje. Mysterieus en raadselachtig, maar ook een lichtje in het donker. Ik hou van de maan. Als ik denk aan de maan, denk ik aan een wandeling door het bos met z’n tweetjes, jouw arm rond mijn schouder, mijn arm rond jouw middel. Als ik denk aan de maan, denk ik aan zitten op een heuvel, starend naar een donker landschap met, weeral, jou naast mijn zij. Wanneer kom je naar me toe?

Maanlicht… Het is er overdag niet. Ik zou dus beter eens terugkeren naar mijn boeken. Nog 1 keer. Dan nooit meer (tot aan juni ). Film en documentaire. Best interessant. Vandaar. Ik verlaat u. Tot deze avond (of morgenmiddag als ik vol euforie het einde van mijn allereerste hoge-examens beschrijf! ).

Heel veel groetjes,

Janax