“Ik leef in ponyland waar regenbogen volop hun kleuren tonen en de zon met kilometers lange stralen mijn gezicht verwarmt en verblijd. Het gras is groen, de lucht is blauw en ik ben blij blij blij blij blij. Alles rondom mij is leuk leuk leuk leuk.”

Het leven is een groot kinderspel met op het toneel troetelbeertjes met veel lolly’s en roze brillen volgens haar. Ik kom er helemaal gek van, want het is de waarheid niet. Háár waarheid niet. Het leven zo anders voorstellen dan het werkelijk is, kan ik niet, zij duidelijk wel. Zou zoiets als een gespleten persoonlijkheid werkelijk bestaan? 

Als ze niet rond me draait, dan lukt mijn dag perfect, met een schaterlach zelfs vandaag! Maar als ik haar nog maar zie, dan verandert mijn stemming onmiddelijk. 180°. Hoofdpijn, doemdenken, negativisme, ver weg is de lach. Ik zou haar willen aanvallen, haar alles zeggen (toeroepen) wat op mijn lever ligt, haar een slag op het hoofd geven zodat alles weer op zijn plaats zit!

Ik probeer er mee om te gaan, maar het is verdomd moeilijk!

Janax