Els de Schepper. Wie haar niet kent, heeft waarschijnlijk enkele jaren op de bodem van de zee geleefd. Fantastische vrouw als je het mij vraagt. Een kleine rosse spring-in-t-veld met een grote mond, zo zou je haar kort kunnen omschrijven.
Nu is ze bezig aan haar 9de (!) theaterproductie. Chapeau, zou ik zo zeggen. Sta maar eens moederziel alleen op een podium een massa mensen te entertainen! Vorig jaar tourde ze nog met haar one-woman-show ‘Terug normaal’, nu is ze overal te bewonderen met ‘Supervrouw’.
Haar visie (kritiek) over de maatschappij van vandaag en de schoonheidsidealen die iedereen om de oren slaan, want tegenwoordig mag je al niet meer normaal zijn, je moet super zijn! Ik kijk al uit naar 3 april, want dan kan ik het met mijn eigen ogen gaan bekijken. Elsje in volle glorie, om 20.00 uur in het casino van Koksijde.
Wat ik me ook nog heel straf herinner aan Els de Schepper is haar deelname aan Eurosong 2006. Dit jaar heb ik nog geen enkele eurosong-show gezien, maar 2 jaar geleden was ik zo benieuwd naar haar lied, dat ik haast niet anders kon dan kijken. Het liedje, en vooral de tekst ervan, sluimert nog altijd door mijn gedachten. Zingen over afscheid nemen en toch weer niet. Over een mooie herinnering en geen spijt hebben van het verleden. Over het leven koesteren en mensen in gedachten houden met de mooiste gebeurtenissen, niet met de lelijke kanten, een lied over jou…
