Mijn vrouw, mijn heidens altaar,
Dat ik met vingers van licht bespeel en streel,
Mijn jonge bos dat ik doorwinter,
Mijn zenuwziek, onkuis en teder teken,
Ik schrijf je adem en je lichaam neer
Op gelijnd muziekpapier.

En tegen je oor beloof ik je splinternieuwe horoscopen
En maak je weer voor wereldreizen klaar
En voor een oponthoud in een of ander Oostenrijk.

Maar bij goden en bij sterrenbeelden
Wordt het eeuwige geluk ook dodelijk vermoeid,
En ik heb geen huis, ik heb geen bed,
Ik heb niet eens verjaardagsbloemen voor je over.

Ik schrijf je neer op papier
Terwijl je als een boomgaard in juli zwelt en bloeit.

 Hugo Claus

Hugo Claus, we gaan hem nog missen denk ik. Ik hou wel van zijn poëzie. Dit gedichtje vind ik één van zijn mooiste. Ik herken er mezelf zo’n klein beetje in.

Ik had wel kunnen getrouwd zijn met die man. Iemand die horoscopen voor me uitvindt, me klaarstoomt voor uitgestippelde wereldreizen en me laat uitrusten (wonen?) in een ander land, hier Oostenrijk genaamd.

Ik zou een goed koppel geweest zijn met Hugo, hoewel hij arm is, en geen bed heeft in zijn gedicht. Dat zou me niet deren, als hij maar van me hield en me nam zoals ik ben. Mij mezelf liet zijn, springlevend en hollen door de bossen, mezelf uitputtend tot ik enkel nog maar in slaap kan vallen bij hem. Hij zou me mogen ontdekken, strelen als een deerne die hij nog nooit eerder van zo dichtbij zag en me bespelen met zijn zachte stem en lieve woorden. Als hij maar van me hield, mocht hij alles doen met mij, dat had ik hem zeker beloofd.

Hugo Claus was een groot schrijver. Ik zal aan hem denken op mijn verjaardag, want dat is meteen ook zijn dag van crematie. Ik weet zeker dat zijn as zal waaien naar alle plaatsen waar hij ooit nog had willen zijn.

Heel veel groetjes,

Janax