Heb je soms ook zo het gevoel dat je geen goede zoon of dochter (meer) bent voor je ouders? Niet dat ze iets zeggen over je gedrag ofzo, maar dat je toch ergens een onzichtbare muur ontdekt die jou duidelijk maakt dat alles toch anders geworden is?
Ik heb zo’n beetje dat gevoel. Kiezen en delen hoort bij groot worden, maar ik denk dat ouders het daar ook moeilijker mee hebben dan wij, tieners. Ze laten uitschijnen dat ze het druk hebben op het werk en daardoor wat gefrustreerd zijn, maar je krijgt toch nog een onbehaaglijk gevoel. Een gevoel waar je koude rillingen van krijgt en niet weet wat je er mee aan moet. Doe je nu goed of toch niet in hun ogen? Zit je teveel bij je vriendje? Kom je met flauwe excuses als je al eens te laat thuis bent? Ben je dronken geweest? Ben je rebels en ongehoorzaam? Wil je niks gezegd zijn van hen?
Ik denk niet dat ik een superrebelse dochter ben. Wat wild en overenthousiast soms, ja dat wel, maar slecht zeker niet. Ja, ik ga graag naar mijn vriendje, en ja, ik durf al eens later thuiskomen dan gezegd, maar ben ik daarom slecht? Heb ik iets fout gedaan in hun ogen of ligt het gewoon aan mij? Ik die de dingen fout zie of mis inschat? Ik weet het niet. Praten zou misschien kunnen helpen, maar ik heb er niet echt zin in. We zien wel het vervolg en jullie zullen het lezen.
