Akkoord. Sinds lange jaren heb ik in het ouderlijk huis opnieuw mijn eigen plekje. Sinds lange jaren moet ik geen genoegen meer nemen met nachtelijke geluiden die mijn medeslaapster al eens durfde maken, vooral in het geval van een duivelse verkoudheid. En ok, het is best ok om niet meer zelfstandig te wonen. Het kotleven mis ik heel erg hard, maar het valt te overbruggen. Akkoord. Een verhuis heeft ons voordelen gebracht zoals het rugje van de vrouw die ik nog altijd mijn moeder mag noemen. Maar er zijn ook nadelen.
Ik mis de échte warmte van een gezin of een groepje vrienden, het gezellig kletsen met z’n allen aan tafel en het blijven praten onder de afwas. Ik wil helemaal niet dat iedereen naar zijn computer snelt als het avondmaal is binnengeschrokt. Ik wil helemaal niet dat ik met een leeg gevoel achterblijf, omdat ik niet meer goed weet bij wie ik met wat terecht kan.
Er is veel meer veranderd dan het in-en uitpakken van dozen in verschillende huizen. Ik heb verschillende dingen, én mensen, moeten loslaten, met heel veel pijn in mijn hart. Spijt? Daar ben ik nog altijd niet uit, maar die pijn? Die is er. Soms sluimert haast ondoorzichtig ze door mijn lichaam en ben ik ze niet gewaar, maar andere dagen zit ze me te kwellen vlak onder mijn huid en laat ze me voelen wat ik in de steek liet. In de steek met de hoop op beter. In de steek met de V van verdriet.
Maar er is niet altijd veel tijd om te ‘rouwen’, want ik vertrek 1 april op stage voor 3 maanden naar Nicaragua en daarvoor moet nog vanalles geregeld worden. Vliegticket, Visum, Visa, Vlirbeurs, … De V is overal aanwezig in mijn leven tegenwoordig.
Pffffff, voila, nu is mijn blog weer officieel vanonder het stof vandaan.
Groetjes,
Janax
P.S. Ik heb deelgenomen aan De Premiejagers deze zomer. Langer dan een aflevering heeft het avontuur niet geduurd, maar het was onvergetelijk.
Jouw commentaar!